Birçok yetişkin, anne babasına baktığında onları olduğu gibi görmekte zorlandığını fark eder. Ya çok yüceltir ya da eleştirmekte zorlanır. Oysa bu durum bir zayıflık değil; çoğu zaman çocuklukta gelişmiş, bizi korumaya yönelik bir mekanizmanın sonucudur.

Çocuklukta Güven İhtiyacı

Bir çocuk için anne babası, yalnızca bakım veren kişiler değildir. Aynı zamanda dünyanın güvenli bir yer olup olmadığını belirleyen temel figürlerdir. Çocuk, varoluşsal olarak anne babasına güvenmek zorundadır.
Eğer anne babayı “yanlış”, “yetersiz” ya da “zarar verici” olarak algılarsa, bu durum çocukta derin bir güvensizlik ve korku yaratır.

Bu nedenle çocuk zihni çoğu zaman şu yolu seçer:
Gerçeği görmek yerine, anne babayı idealize etmek.

İdealize Etmek Bir Hayatta Kalma Mekanizmasıdır

Anne babayı olduğundan daha iyi görmek, çocuk için bilinçli bir tercih değildir. Bu, “Böyle düşünürsem güvendeyim” diyen içsel bir savunma mekanizmasıdır.
Çünkü çocuk için anne babasının iyi olması, dünyanın da güvenli olması anlamına gelir.

Bu noktada idealizasyon, çocuğun duygusal olarak hayatta kalmasını sağlar.

Mekanizma Yetişkinliğe Taşındığında

Sorun, bu mekanizmanın bazı insanlar için yetişkinlikte de devam etmesidir. Yetişkin olduğumuzda artık anne babamıza fiziksel olarak bağımlı değilizdir; ancak duygusal bağlar hâlâ çok güçlü olabilir.

Bu durumda:
• Anne babanın hatalarını görmek zorlaşır
• Hayal kırıklığı yaşamamak için gerçekler görmezden gelinebilir
• Sağlıklı sınırlar koymak suçluluk yaratabilir

Ve kişi farkında olmadan, kendi hayatını yaşamakta zorlanabilir.

Mesafe Olmadan Bireyselleşmek Zordur

Yetişkinlikte anne babayı idealize etmek, onlarla aramıza sağlıklı bir mesafe koymayı zorlaştırır.
Oysa mesafe sevgisizlik değildir.
Mesafe, birey olabilmenin alanıdır.

Anne babayı yalnızca “iyi” ya da “kötü” olarak değil; güçlü ve zayıf yönleriyle birlikte görebilmek, kişinin kendi kimliğini inşa etmesine yardımcı olur.

Gerçekçi Görmek Sevgiyi Azaltmaz

Anne babamızı gerçekçi görmek, onları daha az sevmek anlamına gelmez. Aksine, daha olgun bir sevginin kapısını aralar.
Çünkü gerçek sevgi, kusursuzluk talep etmez.

Bugün ve geçmişte yaptıklarıyla birlikte anne babamı sevebilir, onlara değer verebilirim. Bunun için mükemmel olmalarına gerek yok.

Son Söz

Hayatta da ilişkilerde de aynı şey geçerlidir:
Eğer sadece mükemmel olanı sevebiliyorsak, bu gerçek bir sevgi değildir.

Gerçek sevgi, görmeye cesaret ettiğimiz yerde başlar.